در دنیای مجازی  ما لزوما مالک آنچه تولید می کنیم نیستیم.

انتشار تصاویر و سایر اطلاعات شخصی در اینترنت، به نوعی سلب مالکیت شخص از محتوای تولیدی خود است. مگر اینکه قراردادی را ایجاد نماید که به موجب آن استفاده از محتوای تولید شده در این فضا تحت شرایط خاصی، برای مقاصد خاصی و با رعایت مقررات و استانداردهای خاصی مجاز باشد. و یا کاربر در قبال استفاده از آن محتوا بایستی مسئولیتی را به دوش بکشد و... .

بنابراین استفاده غیر اخلاقی عده ای از محتوای منتشر شده در فضای اینترنت و وب، تا حدی غیر قابل پیشگیری است. و پیگیری قضایی جایی سخت و دشوار می شود که شخص قربانی، خودش اطلاعات شخصی اش را فاش کرده باشد.

فرض کنید شرکت لاکهید آئرو اند میسلز، اطلاعات جدیدترین جنگنده خود، یعنی F-35 را در اینترنت منتشر کند. و آن‌وقت بگوید من مالک این اطلاعات هستم و کسی اجازه استفاده از این اطلاعات را ندارد!!
این حرف همانقدر خنده دار است که کی اطلاعات شخصی و عکس های خود را در اینترنت منتشر کند و سپس انتظار داشته باشد، از آن ها سوء‌استفاد ه نشود. بالاخره هر نوع اطلاعاتی مشتریانی هم دارد. مشتریان اطلاعات نظامی و امنیتی، سرویس‌های جاسوسی و امنیتی هستند و مشتریان اطلاعات شخصی، سودجویان و فرصت طلبان فضای مجازی.

بهتر است به جای تز های روشنفکرانه و پوپولیستی، واقعیت فضایی که ما مالک آن نیستیم و برای آن قانون‌گذاری نمی کنیم را بپذیریم و از اطلاعات شخصی مان مراقبت به عمل آوریم.

این واقعیت که زنان و دختران بیشتر از سایر آدم‌ها، درگیر سودجویی عده ای پست فطرت و رذل می شوند، اتفاق ناخوشایند و مزخرفی است که ره‌آورد تفکرات شبه روشنفکرانه دیروز جامعه شناسان مادی‌گرا و بی اعتقاد بوده است.